We Fromborku, w północno-zachodnim narożu murów obronnych Wzgórza Katedralnego, stoi czworoboczna wieża, która przez niemal cztery dekady była własnością Mikołaja Kopernika. To najstarszy fragment fortyfikacji tego miejsca, wzniesiony jeszcze przed 1400 rokiem. Wbrew powszechnym wyobrażeniom i słynnemu obrazowi Matejki, astronom nie prowadził stąd swoich obserwacji nieba – wieża pełniła zupełnie inną, bardziej prozaiczną funkcję.
- ciekawa architektura w kształcie czworoboku
- historia związana z Mikołajem Kopernikiem
- pierwsza izba pamięci poświęcona astronomii
- malownicze widoki z wieży
- unikalne nawiązanie do teorii heliocentrycznej
Wieża obronna zamiast obserwatorium astronomicznego
Mikołaj Kopernik nabył tę wieżę około 1504 roku, kiedy został kanonikiem warmińskim. Każdy z kanoników kapituły katedralnej zobowiązany był do posiadania w obrębie murów warowni własnej kurii zimowej – budowli, w której mógł schronić się w czasach zagrożenia. Kopernik wybrał właśnie tę średniowieczną wieżę.
Urządził w niej izbę mieszkalną i przede wszystkim – bezpieczne miejsce do przechowywania najcenniejszych rzeczy. Księgozbiór, rękopisy, instrumenty naukowe – wszystko to wymagało odpowiedniej ochrony. Główny dom uczonego, kanonia, znajdował się poza murami obronnymi, więc wieża stanowiła rodzaj sejfu na wypadek niebezpieczeństwa.
Powojenne badania archeologiczne definitywnie obaliły mit o wieży jako obserwatorium. Gabaryty budowli są zbyt małe, aby pomieścić sporych rozmiarów instrumenty astronomiczne, których Kopernik używał do swoich obserwacji. Specjalna ceglana platforma do ustawiania sprzętu znajdowała się w ogrodzie przy zewnętrznej kanonii uczonego.
Czworoboczny kształt odróżnia Wieżę Kopernika od pozostałych baszt na Wzgórzu Katedralnym, które zbudowano na rzucie koła lub półkola. Ta architektoniczna osobliwość ułatwia jej rozpoznanie z daleka. Dziś zwieńczona jest ażurową metaloplastyką przedstawiającą układ heliocentryczny – współczesnym nawiązaniem do rewolucyjnej teorii jej dawnego właściciela.
Historia pełna zniszczeń i odbudów
Wieża w swoich wyższych kondygnacjach była wielokrotnie przebudowywana. Pierwotnie wzniesiona jako element obronny, w 1499 roku wzmiankowana jest już jako wieża mieszkalna. Po śmierci Kopernika w 1543 roku przeszła w ręce kolejnych właścicieli.
W 1626 roku szwedzkie wojska zdewastowały całe Wzgórze Katedralne, nie oszczędzając wieży. Remont przeprowadził jej kolejny właściciel, Eustachy Nenchen. W 1738 roku gruntownej renowacji podjął się kanonik Mikołaj Schulz, ale w niecałe sto lat budowla znów popadła w ruinę. Po sekularyzacji dóbr kościelnych władze pruskie przekazały wieżę braniewskiemu Gimnazjum Hozjanum.
Nazwę „Wieża Kopernika” (Curia Copernicana) obiekt nosi oficjalnie od 1610 roku, choć dopiero w XVII wieku w pełni zrozumiano przełomowe znaczenie prac warmińskiego kanonika dla rozwoju nauki.
Pierwsza izba pamięci Kopernika
Na początku XX wieku, w 1912 roku, wikariusz katedry Eugeniusz Brachvogel stworzył we wieży pierwszą izbę pamięci poświęconą astronomowi. Niestety, podczas tej adaptacji zniszczono wiele elementów architektonicznych i dekoracyjnych, które na elewacji przetrwały od czasów średniowiecza.
Wystawa miała charakter eklektyczny. Z braku oryginalnych eksponatów i mebli z epoki pokazywano głównie kopie i reprodukcje, a wśród eksponatów zdarzały się przedmioty barokowe i późniejsze. To małe muzeum działało do 1945 roku.
Wieża spłonęła w 1945 roku. Prace rekonstrukcyjne zakończono dopiero w 1965 roku. Pod koniec XX i na początku XXI wieku zabytkowe wnętrze ostatniej kondygnacji przygotowano tak, by przypominało pracownię uczonego z epoki renesansu. Przez jakiś czas prezentowana była tam wystawa „Gabinet uczonego, doby renesansu”.
Co można zobaczyć dzisiaj
Po wielu latach wieża została ponownie udostępniona dla zwiedzających wraz z nową ekspozycją. Pięciokondygnacyjna, podpiwniczona budowla stanowi część kompleksu Muzeum Mikołaja Kopernika na Wzgórzu Katedralnym. Zwiedzanie wieży pozwala poczuć klimat średniowiecznej warowni i zrozumieć, jak funkcjonowało życie kanoników w XVI wieku.
Wieża jest integralną częścią zespołu sakralno-obronnego, jaki powstał we Fromborku na przestrzeni wieków. We Fromborku nie ma klasycznie rozumianego zamku – to katedra otoczona murem z budowlami obronnymi tworzy unikalny kompleks architektoniczny.
Frombork – miasto Kopernika
Wieża to tylko jeden z elementów upamiętnienia wielkiego astronoma we Fromborku. U stóp Wzgórza Katedralnego stoi dostojny monument odsłonięty w 1973 roku, w 500. rocznicę urodzin Kopernika. Na rynku uwagę przyciąga Ławeczka Mikołaja Kopernika, na której można usiąść obok zatopionego w rozważaniach uczonego.
Muzeum Mikołaja Kopernika prowadzi działalność poświęconą życiu i dziełu astronoma. Całe Wzgórze Katedralne z bazyliką, planetarium i ekspozycjami tworzy kompleks, który warto przeznaczyć na kilka godzin zwiedzania.
Kopernik odwiedzał także Gdańsk i kwaterował w kamienicy przy ulicy Mariackiej. Warmia i Pomorze były ściśle związane z życiem uczonego, który pełnił tu nie tylko funkcje kościelne, ale także administracyjne i dyplomatyczne.
Informacje praktyczne – Wieża Kopernika Frombork
Lokalizacja: ul. Katedralna 8, północno-zachodni narożnik murów Wzgórza Katedralnego we Fromborku.
Dojazd: Frombork leży w województwie warmińsko-mazurskim, około 80 km na zachód od Elbląga. Dojazd samochodem z Gdańska zajmuje około 1,5 godziny, z Olsztyna – około 2 godziny. Wzgórze Katedralne znajduje się w centrum miasta, parking dostępny u podnóża wzgórza.
Dla kogo: Wieża zainteresuje przede wszystkim miłośników historii, architektury obronnej i życia Mikołaja Kopernika. Rodziny z dziećmi mogą połączyć zwiedzanie z wizytą w planetarium i innymi atrakcjami Wzgórza Katedralnego. Wąskie średniowieczne schody mogą stanowić wyzwanie dla osób z problemami z poruszaniem się.
Czas zwiedzania: Sama wieża – około 20-30 minut. Warto jednak zaplanować minimum 2-3 godziny na cały kompleks Wzgórza Katedralnego z bazyliką, muzeum i innymi atrakcjami.
Wieża Kopernika to miejsce, które pozwala spojrzeć na życie wielkiego astronoma z innej perspektywy – nie jako romantycznego obserwatora gwiazd, ale praktycznego człowieka, który potrzebował bezpiecznego miejsca na swoje księgi i rękopisy w niespokojnych czasach XVI wieku.
